ς

ς

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Μην Στηρίζεις τα Ονειρά σου στα Αστρα, Αυτά δεν Στηρίζονται Πουθενά

Πάντα ζηλεύω τον άνθρωπο που κάθεται σε μία γωνιακή θέση στο τρένο, επειδή έφθασε εκεί πρώτος, καθόλου ένα άνθρωπο που μπήκε πονηρά μέσα και μου έκλεψε την τσάντα, είναι δύο άνθρωποι που δεν με βολεύουν.Όμως καταδικάζω τον δεύτερο και δεν κατηγορώ τον πρώτο.Δεν θυμώνω με ένα άνθρωπο που σκοντάφτει πάνω μου κατά λάθος.Θυμώνω όμως με τον άνθρωπο που προσπαθεί να μου βάλει τρικλοποδιά, έστω αν τελικά δεν το πέτυχε.

Σ’ έναν πόλεμο η κάθε πλευρά θα έβρισκε χρήσιμο και βολικό έναν προδότη από την αντίθετη πλευρά.Αλλά παρ’ όλο που θα τον χρησιμοποιούσε , θα τον θεωρούσε έναν παλιάνθρωπο.Έτσι δεν μπορείς να πεις ότι αυτό που εμείς θεωρούμε καλή συμπεριφορά των άλλων είναι απλώς η συμπεριφορά που μας βολεύει.

Κάποιοι πιστεύουν πως οι ηθικές αρχές είναι ένα θέμα τελείως υποκειμενικό. Πιστεύουν πως δεν υπάρχουν σταθερές ηθικές αρχές αλλά πως η ηθική νοείται και γίνεται αντιληπτή διαφορετικά από κάθε άνθρωπο. Για κάποιον η τάδε πράξη είναι σωστή και για κάποιον άλλο δεν είναι.

Δεν υπάρχει κάποια αντικειμενική βάση για το σωστό και το λάθος. Η άποψη αυτή έχει πολλούς υποστηρικτές διότι προσφέρει ηθική ελευθερία και την άνεση να αποφασίζει ο καθένας για το καλό και το κακό χωρίς να υπάρχει καμία υποχρέωση σε έναν θεό που απαιτεί υπακοή σε κάποιες ηθικές αρχές.
Ο ισχυρισμός αυτός έχει πολλά τρωτά σημεία ώστε να μην μπορεί να γίνει αποδεκτός Καταρχήν εξεταζόμενη κάτω από την επιστήμη της λογικής δεν μπορεί να σταθεί.

Ο ισχυρισμός ωστόσο πως οι ηθικές αρχές είναι αποτέλεσμα κοινωνικής μάθησης κατεβάζει τον άνθρωπο στο επίπεδο του ζώου.Ο άνθρωπος δεν είναι ένα σκίουρος που μπορεί να εθιστεί σε κάτι.Δεν είναι σαν τους σκύλους που απλώς αποκτούν συγκεκριμένα αντανακλαστικά για συγκεκριμένες καταστάσεις.

Οι άνθρωποι πράγματι διδάσκονται από την κοινωνία αλλά διδάσκονται ως άνθρωποι και όχι ως σκίουροι η σκυλιά.Όπως αν διδάξεις σ’ έναν άνθρωπο πως 1+1=1 δεν πρόκειται να το δεχθεί ποτέ, έτσι ακριβώς αν διδάξεις σε μία μάνα πως πρέπει να μισεί το παιδί της, δεν θα το δεχθεί ποτέ.

Δήμαρχε Ο άνθρωπος είναι μία ελεύθερη προσωπικότητα που έχει μαζί με άλλα χαρακτηριστικά και ελεύθερη ηθική βούληση, την οποία κανένας δεν μπορεί να κατευθύνει όπως θέλει.Το έχω ξαναγράψει, ο Δήμος έχει πολλούς Πόντιους.Δέν είσαι ο Πιλάτος που η ιστορία καταδίκασε περίτρανα.

Ξέρω πως υπάρχουν αντικειμενικές ηθικές αρχές, αρχές που διέπουν όλη την ανθρωπότητα. Που υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, πολλές φορές δυσανάγνωστες, αρχές που ο άνθρωπος δεν ακούει.Ξέρω όμως και κάτι άλλο πολύ σημαντικό.
Όπως μπορεί να μην δώσω σημασία στο σήμα που με προειδοποιεί για κάποιον γκρεμό και να βρεθώ ξαφνικά έξω από τον δρόμο να πέφτω σ’ ένα χωρίς επιστροφή βάραθρο.

Και ο Κάλαμος απ' όσο ξέρω έχει πολλά.
JAFO

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011

Πας Ερυθριών Χρηστός Είναι Μοι Δοκεί;*

Παραμύθι χωρίς όνομα.
Ενας ρεμπεσκές βασιλιάς, μια κατεστραμμένη χώρα κι ένα ρομαντικό βασιλόπουλο που θα φέρει αξιοπρέπεια και ειρήνη.Εκατόν ένα χρόνια πριν έγραψε η Πηνελόπη Δέλτα το αριστουργηματικό βιβλίο της.

Η χώρα «Μοιρολατρία» έχει βασιλιά τον «Αστόχαστο» που θέλει μόνο να καλοπερνά. Μια Αυλή από «Πανούργους» κλέβει ασύστολα το θησαυροφυλάκιο. Ο λαός υποφέρει, αλλά ταυτόχρονα επιδεικνύει και υπερβολική... πονοψυχία: «Αφήνουμε ελεύθερο όποιον πιάνουμε να κλέβει γιατί σκεφτόμαστε ότι οι άλλοι έκαναν χειρότερα», παραδέχονται. Οξυδερκές κι απογοητευμένο, το νεαρό βασιλόπουλο θέλει, μετά απ'όλα αυτά, να φύγει με την αδελφή του στο εξωτερικό!

Ωρωπός σήμερα και Αύριο.
Μοιάζει με σύγχρονη, ελληνική, πολιτική αλληγορία. Κι όμως γράφτηκε πριν από 101 χρόνια.
Επίκαιρο περιεχόμενο;
Το έργο ήταν εξ αρχής πολιτική αλληγορία. Αλλά κι ένα από τα γοητευτικότερα κλασικά παιδικά αναγνώσματα της ελληνικής λογοτεχνίας.
Η δική μου προσπάθεια είναι να το αντιμετωπίσουμε ως μια πολιτική παραβολή, στο πλαίσιο του παραμυθιού που είχε ορίσει η Δέλτα. Αναζητώ τόσο καιρό έναν τρόπο να μιλήσουμε για την απογοήτευση των Δημοτών μπροστά στην οικονομική και πολιτική εξαθλίωση, σε παιδιά που βομβαρδίζονται από τέτοιες ειδήσεις, λέγοντάς τους πώς μπορεί καθένας να παλέψει για το κοινό καλό.
Προσπάθησα να μη διολισθήσω στον διδακτισμό, αλλά αντίθετα να καλλιεργήσω μαζί σας έναν γόνιμο προβληματισμό που θα δώσει τη δυνατότητα στον Δήμαρχο ή στούς Δημότες ιδέες για περαιτέρω συζητήσεις.

Στα ερείπια του Δήμου.
Παρακμή, το Κοινό Καλό κι ο Πόλεμος.
Ακολουθώ όσο το δυνατόν πισσότερο Το βασιλόπουλο,γιατί ανταποκρίνεται στη δική μου υπαρξιακή αγωνία. Είναι ένας ήρωας που κατοικεί μέσα μου ως η πιο ανιδιοτελής, δονκιχωτική πλευρά μου.

Ζήτω η πατρίδα χωρίς φόβο και πάθος, δεν ντρέπομαι που είμαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ.

Οι έννοιες "πατρίδα" και "πατριωτισμός" έχουν γίνει συχνά αντικείμενο πατριδοκαπηλίας. Απ' την άλλη δεν θα μιλάμε γι' αυτές για τον φόβο της παρεξήγησης; Οταν ο Ιταλός μιλάει δηλαδή για την πατρίδα του, γιατί δεν αντιδρούμε; Και τα "ζήτω η πατρίδα" που ακούγονται δεν καταλαβαίνω σε τι μπορεί να ενοχλήσουν, όταν καλούν σε προσπάθεια για το γενικό καλό.
Μήπως επειδή ζούμε σε εποχή που βασιλεύει ο ατομισμός;

Αύριο ανοίγουν τα σχολεία του Ωρωπού με τα Ψίχουλα και Παραμύθια.

Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για λάθη και παραλείψεις.Είναι ο χώρος της ζωντάνιας της νεανικής ορμής του ΑΥΡΙΟ που οικοδομούμε.
Η Αχτίδα του φωτός η Αχτίδα που οδήγησε τον μικρό Γιαννάκη από το χωριό του στη Μάνη στο Ιατρίο του και σήμερα στο Υψηλότερο αξίωμα του Δήμου ΩΡΩΠΟΥ.
Είναι η αγωνία που έκανε να σε θαυμάσουν ΟΛΟΙ στην Ορκωμοσία, η αγωνία που σε έκανε Ινδαλμα στά Παιδιά όλου του Δήμου.Τι έπαθες καλέ Ανθρωπε;
Το λάθος;
Δέν είναι κύριε Οικονομάκο η χαμένη γενιά αυτή, ούτε μας έχει ανάγκη.Είναι η ΓΕΝΙΑ που θα μας βγάλει ακομπλεξάριστα από το ΧΑΟΣ που την οδηγήσαμε.
Είναι η Γενιά που νοεί την πολιτική ως Δημόσιο αγαθό και ΟΧΙ ως ιδιωτικό προνόμιο.
Ειναι η Γενιά που αντιλανβάνεται την πολιτική ως ιδέα ώς μέσο επίλυσης υπαρκτών προβλημάτων.
Είναι η Γενιά των 40000 ευρώ που σου γύρισε την πλάτη.

Ντροπή για το παραμύθι σου το ακατανόμαστο.

*Πας ερυθριών χρηστός είναι μοι δοκεί;
μτφρ:κάποιος που κοκκινίζει [απο ντροπή] μου φαίνεται πως είναι καλός άνθρωπος;
Μένανδρος

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

Το πιο παρεξηγημένο συναίσθημα;

Το Αμφιαράειο ήταν ένας θεραπευτικός χώρος.
Τα θεραπευτήρια των αρχαίων είχαν άλλη φιλοσοφία από τη δική μας.
Διάλεγαν τόπους όμορφους, έκτιζαν ιερό και θέατρο, γιατί πίστευαν ότι παράλληλα με το σώμα, πρέπει να ιαθεί και η ψυχή, γυμνάσιο, δηλαδή χώρο αθλητικών επιδόσεων όπου οργάνωναν αγώνες.
Με λουτρά, δίαιτα, προσευχή και ανάλογα τάματα και προσφορές περίμεναν να έρθει στον ύπνο τους ο θεός να τους αποκαλύψει τη θεραπεία ή και να τους κάνει καλά.
Το ιερό/θεραπευτήριο του Ωρωπού κτίστηκε τον 5ο πχ αιώνα και όταν εόρταζαν τον ήρωα, τελούνταν αγώνες.
Πολλές επιγραφές έχουν σωθεί μια από αυτές αναφέρεται στον «ιερό νόμο» και ορίζει την συμπεριφορά των ιερέων και των προσκυνητών.
Ο επισκέπτης λοιπόν ζητούσε από τον Αμφιάραο είτε το όνειρο/χρησμό που θα αποκάλυπτε την ίαση του είτε την επιτόπια θεραπεία του. Πλήρωνε εισιτήριο, για να μπει, τρεις μέρες δεν έπινε κρασί και μία δεν έτρωγε φαγητό, όταν έφτανε η σειρά του, πλήρωνε ένα ποσό και τότε γραφόταν το όνομα του και η πόλη του στον πίνακα ανακοινώσεων, θυσίαζε ένα κριάρι, έπαιρνε το δέρμα και πάνω του κοιμόταν σε ένα ειδικό χώρο, όπου εκεί θα ονειρεύονταν τη θεραπεία ή και θα θεραπεύονταν.
Το όνειρο βέβαια θα το ερμήνευε κάποιος ιερέας.
Αν έμενε για νοσηλεία, πλήρωνε νοσήλια. Και όταν αποθεραπεύονταν έριχνε ένα νόμισμα χρυσό, ασημένιο ή αργυρό στην πηγή του Αμφιάραου.
Έφευγε, αφού άφηνε ένα τάμα, που ήταν ή άγαλμα είτε το ανάγλυφο του θεραπευμένου μέλους είτε αφιέρωμα, κάτι ανάλογο με την οικονομική του δύναμη ο καθένας.

Με την οικονομική του δύναμη ο ΚΑΘΕΝΑΣ θα μπορούσε να κάνει κάτι Υπέρτατο, σεβαστό Προεδρείο του ΝΠΔΔ και ΟΧΙ αυτό το συνονθύλευμα κακόγουστων εκδηλώσεων που ΠΡΟΣΒΑΛΟΥΝ τη Μνήμη του ΑΜΦΙΑΡΑΕΙΟΥ ΩΡΩΠΟΥ.

Το πιο παρεξηγημένο συναίσθημα:
Η ΝΤΡΟΠΗ


Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Αιθεροβάμων λαός ,Ράθυμος πολιτικός;

Αν με ρωτούσε κάποιος τότε που είμουν παιδούλα, πως ονειρεύομαι τον Ωρωπό, θα του απαντούσα λιγότερο κοινωνικά άδικο και μισαλλόδοξο αλλά περισσότερο δημιουργικό και συνειδητοποιημένο.
Αν με ρωτήσει ο ίδιος σήμερα για την εν λόγω προοπτική, θα του πω δύσκολα τα πράγματα.Καραμέλα είναι η κρίση πράγματι όταν κοινωνίες και οικονομίες κρίνονται, η απαισιοδοξία συνήθως οδηγεί στην ύφεση κι όχι στην ανάπτυξη ειδικά του νού.
Είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο ράθυμος και αιθεροβάμων μίζερος ο λαός. Στοχευμένη αθόρυβη, οξυδερκή επεκτατική η πολιτική προς τη νότια καλοπέραση.

Να πολεμήσουμε κι εμείς από μέσα προς τα έξω, να ξεκάνουμε τον κολοέλληνα!

Ναι μ'αρέσει να βλέπω τον φίλο και γείτονα να κόβει με το ψαλίδι τις πιστωτικές του κάρτες.Τους δήθεν επιχειρηματίες να πουλούν όσο-όσο τα υπερ-αυτοκινητά τους.
Λατρεύω να βλέπω λιγότερα αραχτάδικα και περισσότερα πάρκα στο δήμο μου.
Μου αρέσει να μου δίνουν απόδειξη κι ας σκυλοβαριέμαι να τις μαζεύω.

Ανήκω στη γενιά των καλομαθημένων.

Οι Γονείς μου όμως μου δίδαξαν την αξία της αποδέσμευσης του νέου και της δημιουργικής ρήξης με το χθες.Βαρέθηκα να παρακολουθώ τον εμφύλιο του ποιός τα έφαγε.Ολοι ήπιαμε φάγαμε σπάσαμε, φτωχοί και πλούσιοι.Το παιχνίδι αυτό οδηγεί στο διχασμό και στην κολοκυθιά του παραλόγου εμφύλιου.Βγήκα, διασκέδασα, κέρασα , ήπια, χρέωσα την κάρτα μου.

Η κρίση αυτή μπορεί να οδηγήσει στον εθνικό πνιγμό.

Μονόδρομος ο δημιουργικός εγωισμός όλων μας, το μεράκι το φιλότιμο του ΕΛΛΗΝΑ στη νέα γενιά που διαχρονικά είναι ανήσυχη με όρεξη για καινοτομίες και δημιουργία, στήν
ενιαία προσπάθεια για ενοποιημένη πολιτική δραστηριότητα, σε όλα αυτά που μας ενώνουν σε τίποτα από τα βαρετά και γνωστά που μας χωρίζουν στο να σταματήσουμε να σκάβουμε το λάκκο μας.

Σε ένα νέο Παραμύθι Χωρίς Όνομα.

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Ο Προφήτης Και οι Απόντες;

"Η εμποροπανήγυρη του Προφήτη Ηλία, που είχε καθιερωθεί στον Ωρωπό, διεξαγόταν κάτω από συνθήκες προχειρότητας και όχι πάντα με νόμιμες διαδικασίες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ο απαραίτητος έλεγχος στη λειτουργία της.
Μία συγκεκριμένη ομάδα επαγγελματιών σε συνεργασία με ιδιωτικά συμφέροντα είχε καλλιεργήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια ένα πολύ συγκεκριμένο κλίμα προσωπικών εξυπηρετήσεων, που αλλοίωναν τον πραγματικό χαρακτήρα της εορτής.

Η Δημοτική Αρχή, συνεπής στις ηθικές και πολιτικές της δεσμεύσεις απέναντι στους δημότες, επιχειρεί να βάλει τάξη και σε αυτό το ζήτημα ώστε η πανήγυρη να λειτουργεί με τους κανόνες που θα θεσπίσει το Δημοτικό Συμβούλιο χωρίς να προσβάλλει το θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών.
Στην προσπάθεια μας όμως γίναμε αποδέκτες μιας φρικτής επίθεσης από αυτή την ομάδα των επαγγελματιών που επιδίωξε να καταργήσει στην πράξη τους θεσμούς, τη δημοκρατία και την ίδια τη λειτουργία του Δήμου Ωρωπού.
Αντιδρώντας στην πολιτική υπέρ του δημότη άσκησαν βία, εξύβρισαν, έθιξαν υπολήψεις και προπηλάκισαν αιρετούς και πολίτες εισβάλλοντας με βία στο Γραφείο Δημάρχου αρχικά (12/7/2011) κι έπειτα στο Δημοτικό Συμβούλιο διακόπτοντας την συνεδρίαση του (13/7/2010).
Τα χειρότερα αποφεύχθηκαν μόνο από την παρέμβαση της αστυνομίας
Ως εκ τούτου, δηλώνουμε ευθέως ότι ο Δήμος Ωρωπού, ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι δεν εκβιάζονται, δεν τρομοκρατούνται και δεν παραχωρούν ούτε ελάχιστο από τα δικαιώματα των δημοτών, τα οποία ορκίστηκαν να διαφυλάττουν.
Με το έργο μας δημιουργούμε τις προϋποθέσεις εκείνες που θα κάνουν το Δήμο μας να λειτουργεί πρότυπα και βάζουμε τέλος στην αταξία και στην αναρχία από την οποία ορισμένοι επωφελούνταν σε βάρος των δημοτών.
Επομένως, σύμφωνα με τα παραπάνω, το Δημοτικό Συμβούλιο Ωρωπού αποφασίζει ότι η εμποροπανήγυρη του Προφήτη Ηλία για το έτος 2011 δεν θα διεξαχθεί.

Θέλουμε κι επιδιώκουμε να συνεχίσει αυτός ο θεσμός να λειτουργεί, για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει να ισχύουν όροι σαφείς και προκαθορισμένοι σύμφωνα με τις νομικές επιταγές και αρμόδιοι για την εργασία αυτή είναι μόνον οι νόμιμα εκλεγμένοι εκπρόσωποι των δημοτών.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΣ

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Κυνηγάει την ουρά τoυ ή την σκιά της;

Δε με χωράει ο τόπος βρε παιδιά -2011.
Να μάθεις να πετάς, να φτάνεις ψηλά -1989.
Δεν είμαι αυτό που βλέπεις, είμαι τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες πράξεις και οι πεθαμένες σκέψεις μου -2011.
Και φίλοι- μαύρα πουλιά -1989.
Μπουκτίζεις από την ρουτίνα -2011.
Και διψάω, και ασφυκτιώ -1989.
Αλλά σιγά μην κλάψω, ο χαμένος τα παίρνει όλα -2011.
Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από ένα χαμένο σαληγκάρι χωρίς ουρά -1989.
Πότε κλεισμένο στο καβούκι και πότε να κόβει βόλτες αμέριμνο μέσα σε μαρούλια -2011.
Πότε να φιλοσοφώ πάνω σε αμπέλια και πότε να χουρχουλιάζω κουνώντας τις κεραίες μου -1989.
Πάντα ερωτευμένη ,συχνά πιομένη, περιμένωντας να γεμίσω επιτέλους την άδεια κατσαρόλα -2011.

Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει............για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως όλοι αυτοί που υποτίθεται ζητούν τη ψήφο του κοσμάκη και δείχνουν την επιθυμία να τον αντιπροσωπεύσουν και να διεκδικήσουν το καλύτερο για τον τόπο τους, όταν έρχεται αυτή η στιγμή, τότε λένε αυτή την πολύ εύκολη κουβέντα ότι δήθεν "εμείς ότι είναι να κάνουμε το κάναμε. Άλλοι τώρα είναι υπεύθυνοι" -κάθε μέρα.

Το μόνο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται, και η φωτιά ξεκινά πάντα από την ουρά -2014.