Πόσα πράγματα έχουν περάσει από τη ζωή μας, πόσες στιγμές και πόσες εμπειρίες που έχουν διαρκέσει πέντε μέρες μόνο;
Πρώτη και καλύτερη η νέα αγάπη που χάσαμε ή το φανταχτερό αυτοκίνητο που ξέκανε ο μικρός γιος, γεγονός για το οποίο δεν μπορώ να πως ότι λυπήθηκα και ιδιαίτερα, διότι το παιδί μου δεν έπαθε τίποτα και η νεότερη αγάπη αποδεικνύεται ακόμη καλύτερη.
Ήταν όμως και άλλα πολλά που κράτησαν πέντε μέρες μόνο, για τα οποία λυπήθηκα, πολλά που τα προόριζα να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια που όμως δεν γλίτωσαν και χάθηκαν σαν αστραπή.
Όλοι μας δεν την πατήσαμε κάπως έτσι άλλωστε και έχουμε να το θυμόμαστε και να γελάμε να λυπούμαστε, αλλά ζωντανοί στη σκηνή με ή χωρίς χειροκρότημα.
Πόσες φορές χάσαμε την ιδανική εργασία σε πέντε μέρες, ένα πόλεμο το αγέννητο παιδί που δεν γνωρίσαμε ούτε σαν γονείς ούτε σαν φίλοι!
Λίγο χρειάζεται λοιπόν κανείς να καταλάβει πως ο καινούργιος άνθρωπος που γνώρισε δε θα μπορέσει να γίνει ποτέ ιδανικός συνεργάτης, πως η δουλειά που φανταζόταν ως τέλεια δεν είναι τελικά και τόσο καλή τώρα που ξεκίνησε το "χαμαλίκι", πως παιδί δεν υπήρχε ποτέ ούτε και γέρος αφού η γριά κότα πάντα έχει καλύτερο ζουμί και λόγο.
Κάποιοι λένε πως είναι καλύτερα να καταλαβαίνουμε πως έχουν τα πράγματα από νωρίς, για να αποφύγουμε τα χειρότερα , πράγμα που σαν διαίσθηση υπάρχει αλλά στην πραγματικότητα διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις επιτυχίας.
Οι ψευδαισθήσεις κάνουν καλό και φεύγοντας μας αφήνουν πίσω σοφότερες, λιγότερο πληγωμένους αλλά όρθιους γεμάτους για το σίγουρα καλύτερο αύριο.
Ένα λάθος χρειάζεται για να βρούμε το σωστό, μια λάθος δουλειά μπορεί να ανακαλύψουμε κάποιο υπέροχο χόμπι και από μια λάθος εγκυμοσύνη μπορεί να καταλάβουμε πως ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε πραγματικά για να μεταφέρουμε σε κάποιον το DNA μας γιατί απλά όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας και σκέψης
Έτσι λοιπόν έκανα το ΛΑΘΟΣ την προηγούμενη "πέντε μέρες" μην παίρνοντας σοβαρά την πανηγυριώτικη καταγγελία που σε πέντε μέρες στο συμβούλιο θα μάθουμε πόσο λάθος, όντας αισιόδοξη αλλά επιτυχημένη που δεν έκανα ακόμα μεγαλύτερο μετά του Καπανδριτίου, Καλάμου και τώρα Ωρωπίων!
Κάποιοι άνθρωποι πρόκειται να αφήσουν το σημάδι τους σ’ αυτόν τον Δήμο,
άλλοι μόνο τον λεκέ τους.
Πρώτη και καλύτερη η νέα αγάπη που χάσαμε ή το φανταχτερό αυτοκίνητο που ξέκανε ο μικρός γιος, γεγονός για το οποίο δεν μπορώ να πως ότι λυπήθηκα και ιδιαίτερα, διότι το παιδί μου δεν έπαθε τίποτα και η νεότερη αγάπη αποδεικνύεται ακόμη καλύτερη.
Ήταν όμως και άλλα πολλά που κράτησαν πέντε μέρες μόνο, για τα οποία λυπήθηκα, πολλά που τα προόριζα να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια που όμως δεν γλίτωσαν και χάθηκαν σαν αστραπή.
Όλοι μας δεν την πατήσαμε κάπως έτσι άλλωστε και έχουμε να το θυμόμαστε και να γελάμε να λυπούμαστε, αλλά ζωντανοί στη σκηνή με ή χωρίς χειροκρότημα.
Πόσες φορές χάσαμε την ιδανική εργασία σε πέντε μέρες, ένα πόλεμο το αγέννητο παιδί που δεν γνωρίσαμε ούτε σαν γονείς ούτε σαν φίλοι!
Λίγο χρειάζεται λοιπόν κανείς να καταλάβει πως ο καινούργιος άνθρωπος που γνώρισε δε θα μπορέσει να γίνει ποτέ ιδανικός συνεργάτης, πως η δουλειά που φανταζόταν ως τέλεια δεν είναι τελικά και τόσο καλή τώρα που ξεκίνησε το "χαμαλίκι", πως παιδί δεν υπήρχε ποτέ ούτε και γέρος αφού η γριά κότα πάντα έχει καλύτερο ζουμί και λόγο.
Κάποιοι λένε πως είναι καλύτερα να καταλαβαίνουμε πως έχουν τα πράγματα από νωρίς, για να αποφύγουμε τα χειρότερα , πράγμα που σαν διαίσθηση υπάρχει αλλά στην πραγματικότητα διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις επιτυχίας.
Οι ψευδαισθήσεις κάνουν καλό και φεύγοντας μας αφήνουν πίσω σοφότερες, λιγότερο πληγωμένους αλλά όρθιους γεμάτους για το σίγουρα καλύτερο αύριο.
Ένα λάθος χρειάζεται για να βρούμε το σωστό, μια λάθος δουλειά μπορεί να ανακαλύψουμε κάποιο υπέροχο χόμπι και από μια λάθος εγκυμοσύνη μπορεί να καταλάβουμε πως ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε πραγματικά για να μεταφέρουμε σε κάποιον το DNA μας γιατί απλά όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας και σκέψης
Έτσι λοιπόν έκανα το ΛΑΘΟΣ την προηγούμενη "πέντε μέρες" μην παίρνοντας σοβαρά την πανηγυριώτικη καταγγελία που σε πέντε μέρες στο συμβούλιο θα μάθουμε πόσο λάθος, όντας αισιόδοξη αλλά επιτυχημένη που δεν έκανα ακόμα μεγαλύτερο μετά του Καπανδριτίου, Καλάμου και τώρα Ωρωπίων!
Κάποιοι άνθρωποι πρόκειται να αφήσουν το σημάδι τους σ’ αυτόν τον Δήμο,
άλλοι μόνο τον λεκέ τους.