Λίγο πρίν είναι αργά και Αρκετά μετά τις Χαρούλες!

Τα καλά κορίτσια πάνε στον παράδεισο, τα κακά κορίτσια πάνε στην κόλαση, τα χαζά κορίτσια όμως που πάνε Δημότισες Δημότες!
Άλλοι λένε ότι παντρεύονται.....δεν ξέρουν που να πάνε........πάνε παντού.....τα χαζά κορίτσια πάντα έχουν έναν να τα νταντεύει έτσι πότε δεν σκοτίζονται για τίποτα....
Οπότε....
...Τα καλά κορίτσια πάνε στον Παράδεισο
...Τα κακά κορίτσια πάνε οπουδήποτε.
...ΔΕΝ υπάρχουν χαζά κορίτσια.....

Ωστόσο ο

- Δήμαρχος Ωρωπού
μας γράφει ότι....
...οφείλω να πω ότι δεν υπάρχουν μέθοδοι «αυτόματης επίλυσης» προβλημάτων.....η υλοποίηση των προγραμματικών μας δεσμεύσεων και κατ' επέκταση η αίσθηση των δημοτών ότι η καθημερινότητα του βελτιώθηκε προϋποθέτουν χρόνο και διαδικασίες....έτσι, εργαζόμαστε με στρατηγική, ιεραρχούμε τις ανάγκες και αξιοποιούμε σωστά τους περιορισμένους πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκηση υπό το βάρος της ύφεσης στην οποία έχει διέλθει η εθνική οικονομία. Διεκδικούμε κάθε ευρώ πρός όφελος των δημοτών και του τόπου που αγαπάμε και θέλουμε να προοδεύσει.


- Αρχηγός της «ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ»  Κωνσταντίνος Λίτσας
 μας γράφει ότι ....
...μια παράταξη   δημοκρατική  με  πρότυπα και αξίες  που θα βγάλει  τα μνημόνια  από την καθημερινότητα  του πολίτη  του Ωρωπού..μια παράταξη  που θα παλεύει  για την προστασία   και την ανάπτυξη των κοινωνικών παροχών , και την αλληλεγγύη  μεταξύ των δημοτών....μια παράταξη   που θα οικοδομήσει  την    αντίσταση  στον νεοναζισμό......μακριά  από  κάθε  λογής  αλισβερίσι  με  όραμα  για  την  ανατροπή,  με  όραμα  για μια  αλλαγή.

-ο υποψήφιος Δήμαρχος Ωρωπού Θωμάς Ρούσσης
μας γράφει ότι...
....την ώρα που θα κληθούμε να δώσουμε τη μάχη μας, τόσο για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των συμπολιτών μας, όσο και για να δώσουμε διέξοδο στα αδιέξοδα που δημιούργησε η σημερινή Δημοτική Αρχή στον τόπο μας.....τον απερχόμενο αρχηγό, αγωνιστή συνεργάτη και φίλο, τον τιμούμε και περιμένουμε στην συνάντηση  της παράταξης μας την στήριξη και την συμμετοχή του στο δύσκολο αγώνα που έχουμε μπροστά μας.

-Αρχηγός της Δυναμικής Πολιτείας  Γιώργος Γιασεμάκης
μας γράφει ότι...
...όπως καταλαβαίνει εύκολα ο καθένας , συνδυάζοντας ότι λίγο καιρό πριν ο Δήμαρχος έψαχνε 300ρηδες όπως έλεγε, δηλαδή ανθρώπους που έχουν τουλάχιστον 300 ψήφους για να διορίσει.....καλή η καρέκλα αλλά πρέπει να συνέλθετε και να δουλέψετε για τον τόπο και όχι μόνο για την επανεκλογή σας.

-Αρχηγός της ΔΗΣΩ Ελένη Βαρνάβα
μας γράφει ότι...
...ότι ολοκλήρωσε τις διερευνητικές επαφές ....και ο μόνος τρόπος που μπορεί να αναδειχθεί ο τόπος είναι μέσω της συνεργασίας των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων....και ότι θέλουμε και  μπορούμε να δώσουμε λύσεις, θέλουμε και μπορούμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο μέλλον.

- Εγώ
γράφω λίγο πριν αρχίσω να γράφω....
....πάνε σε ένα μπαρ* ο Κωστίκας, ο Γιωρίκας, η μικρή Αννούλα, ο Τοτός, ένας Γάλλος, ένας Ιταλός και ένας Έλληνας.
Και λέει ο σερβιτόρος:

- Καλά, πλάκα ΜΑΣ κάνετε ΡΕ;

*Στο Δήμο Ωρωπού υπάρχουν Χαζά Κορίτσια!
JAFO

   

 

15/8/2013 Φθόνος Θεός ή Αλαζονεία!

                Ο φθόνος σύμφωνα με το Νίτσε είναι απόκτημα κακίας ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερός του.

              Ο φθόνος ως συναίσθημα ενεργοποιείται όταν κάποιος επιτυγχάνει ή αποκτά κάτι που επιθυμούμε και που θεωρούμε ότι δεν του αξίζει.  Όταν φθονούμε κάποιον, νιώθουμε υποδεέστεροι και μνησίκακοι απέναντι στο άτομο που φθονούμε

               Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διαχωρίσουμε τον φθόνο από την ζήλια καθώς η ζήλια δεν περιλαμβάνει απαραίτητα την κακία και συνδέεται περισσότερο με την ανησυχία και τον φόβο του να χάσουμε κάτι που έχουμε.

                Το κλειδί του φθόνου είναι η ομοιότητα. Παρόλο που σε κάποια στιγμή της ζωής μας μπορεί να ζηλέψουμε κάποιες επιφανείς οικογένειες που ουσιαστικά κληρονόμησαν αμύθητα πλούτη και ζουν πολύ διαφορετικά από ότι η συντριπτική πλειοψηφία, ο φθόνος μας έχει ως αντίκειμενο άτομα με τα οποία είμαστε στο ίδιο περίπου επίπεδο και περιβάλλον. Έτσι ως επί το πλείστον, φθονούμε το συνάδερφο από τη δουλειά, το γείτονα, το γνωστό που πήρε κάτι ή κατάφερε κάτι το οποίο και εμείς θα θέλαμε αλλά δεν μπορέσαμε να αποκτήσουμε.

                 Το φθόνο συχνά διαδέχονται αισθήματα ενοχής και μείωση της αυτόπεποίθησης. Είναι σημαντικό να τονιστεί πως παρόλο που ο φθόνος είναι μέσα στη φύση του ατόμου πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσουμε όποτε τον αισθανόμαστε και όχι απλά να διακιολογούμε τον εαυτό μας. Ο φθόνος δεν πρόκειται να μας προσφέρει τίποτα το θετικό παρά  μόνο αρνητικά.

                  Πέρα από τη σημασία που έχει ο φθόνος για τις ανθρώπινες σχέσεις και την αυτοπεποίθησή μας, ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι παρόλο που αισθήματα όπως η αγάπη ή αξίες όπως ο αλτρουισμός δεν αποτελούν σημαντικές παραμέτρους της οικονομίας, δεν ισχύει το ίδιο με το αίσθημα του φθόνου. Η καταναλωτική μανία που πιάνει πολλές φορές τους ανθρώπους σε ένα βαθμό σχετίζεται με το αίσθημα του φθόνου. Γιατί να το έχει αυτός και όχι εγώ; Αυτό πολλές φορές σκεφτόμαστε και σπεύδουμε να αγοράσουμε το νέο κινητό και ας μην έχει ιδιαίτερες διαφορές από αυτό που έχουμε. Να μην μιλήσω ξανά για τις τσάντες- δερμάτινο κάθισμα αυτοκινήτου ή το διάσημο καρό το οποίο πλέον μόνο οι παπάδες στην λειτουργία δεν φοράνε. Τέτοια φαινόμενα είναι σαφώς αποτέλεσμα φθόνου.  

                    Ένας από τους τρόπους να υπερνικήσουμε το φθόνο είναι να σταματήσουμε να κακιώνουμε και να σκεφτόμαστε άσχημα για πράγματα που κάποιος έχει πετύχει και να επικεντρωθούμε στους δικούς μας στόχους, στις δικές μας δυνάμεις και τις δικές μας πράξεις. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να προσπαθήσουμε αρκετά και με τους σωστούς τρόπους.

                     Σταμάτα λοιπόν να φθονείς το γείτονα, το συνάδερφο, πολλές φορές τον ίδιο σου τον φίλο και προσπάθησε περισσότερο να επιτύχεις αυτά που θέλεις. Μην εύχεσαι να πεθάνει η γίδα του γείτονα επειδή εσύ δεν έχεις γίδα αλλά προσπάθησε να αποκτήσεις και εσύ μία (πάνσοφος λαός σε όλα).

                   Σωκράτης και πολύ αργότερα ο Κάρλ Γιούνγκ είπαν ο μέν 

 ''Ο φθόνος είναι παιδί της αλαζονείας, εργάτης της εκδίκησης, αρχηγός μυστικής επανάστασης και διαρκές βάσανο της αρετής, ο φθόνος είναι βόρβορος της ψυχής, δηλητήριο κι υδράργυρος που φθείρει τη σάρκα κι αποξηραίνει τον μυελό των οστών'' 

και ο δέ

                  «Δεν το πρόβλεψε ο Νίτσε ότι ο θεός ήταν νεκρός; Και ότι ο  Υπεράνθρωπος θα κληρονομούσε τη θεία κληρονομιά; Αυτός ο μοιραίος σχοινοβάτης και παλιάτσος; Είναι ένας αμετάβλητος ψυχολογικός νόμος ότι η προβολή που δεν προβάλλεται πια γυρίζει πάντα στην πηγή της.

Γι΄αυτό, όταν κανείς ανακαλύψει τη μοναδική ιδέα ότι ο Θεός είναι νεκρός ή ότι δεν υπάρχει καθόλου, η ψυχική εικόνα του

Θεού που αντιπροσωπεύει μια ορισμένη δυναμική και ψυχική δομή επιστρέφει στο υποκείμενο και δημιουργεί μια κατάσταση που κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει ότι είναι ο ίδιος Θεός. Μ’ άλλα λόγια, φέρνει στο προσκήνιο όλες τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν μονάχα τους ανόητους και τους τρελούς και που γι’ αυτό οδηγούν στην καταστροφή». 

 

πηγή apsychologist, Σόλων

Καλό Καλοκαίρι από Τώρα!

Ένας ιδιοκτήτης καταστήματος μικρών Ζώων  , είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από το κατάστημα του, που έγραφε:   "Διατίθενται κουτάβια".

Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:

   “Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι”;

Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 ευρώ.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε:

   “Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια”;

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.

Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια.

Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα  άλλα κουταβάκια.

Τότε ο μικρός ρώτησε:

   “Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει”;

Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.

Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα:

   “Θέλω να το αγοράσω” του φώναξε αποφασιστικά.

Ο άντρας γέλασε και του είπε:

   “Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω”…ειπε γελώντας!

Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του καταστήματος, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.

Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε:

   "το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά…”.

Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.

   “Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του… επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει…”.

Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.

Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε:

   “εύχομαι… όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα”…

_Στην ζωή δεν μετράει το ποιος είσαι αλλά το αν κάποιος σε αγαπά, σε δέχεται και σε εκτιμά γι’ αυτό που είσαι χωρίς όρους…και ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙ τώρα που γέμισαν οι Δρόμοι μας λεκιασμένες ρόμπες εκβιαστών.

Ενα Χρόνο πρίν το Λιμάνι;

Το πρόσωπό του εκείνο το γιωμένο
που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά
το γέλιο το κρυφό και λυσσιασμένο
που η δυστυχία των άλλων τού γεννά.

Το φθονερό του μάτι το σβησμένο
που δείχνει βουλιμιά για συμφορά
μας εξηγούν γιατ' είναι διψασμένο
τ’ αχείλι του και πόλεμο ζητά.

Διψάει να ιδεί στα μαύρα φορεμένους
πατέρες και μαννάδες που μισεί,
να τους ιδεί στα δάκρυα τους πνιγμένους:

Θα ‘ναι δροσιά στην έρμη του ψυχή.
Για τούτο υπέρ Πατρίδος σκούζει, κράζει
Όρνιο, που για κουφάρια αναστενάζει!

[Ο μοχθηρός ψευτοφιλόπατρις / Μιχελής Αβλιχός]

 

-Τα "συμφέροντα" οι "αδερφές", οι "νάνοι" , οι "κουλοί" οι πολιτικά "παράλυτοι", χτυπούνε με δύναμη ό,τι μπορεί να παράγει συλλογικό έργο με συμπεριφορές και αντιδράσεις μαύρης κατσαρίδας και λαδωμένου ποντικού , με στόχο και φωτεινό σκοπό να καταρρακώνουν τους "τίμιους" και τους"άξιους", μα στερούνται αίσθησης περί δικαίου στόχου και σίγουρα απλής πνευματικής καλλιέργειας.

-Όποιος είχε την ατυχία να "διασταυρωθεί" μαζί τους, είναι πραγματικά άτυχος, μα μια Ελπίδα έχει...να λιώσει την κατσαρίδα να δολώσει τον ποντικό ,

 άκοπα,

 σαν γνωστικός,

γιατί είναι βέβαιο ότι αν δεν το κάνει θα τον "ακολουθήσει" στην υπόλοιπη του  ζωή...  "δημόσια" ή ΟΧΙ.

- ΟΡΝΕΑ είστε "τέρατα" μόνον εκεί όπου σας παίρνει...η δε υστεροφημία σας θα παραμένει για πάντα μεταξύ ποντικού και κατσαρίδας.

 

ΥΓ Απευθύνετε σε καλούς και κακούς ένα χρόνο πριν φτάσουν λιμάνι.

 

Ανοιξη πρίν τον Χειμώνα το Καλοκαίρι;

Πριν λίγους μήνες ήμουν ....όπως κάθε μέρα...ήταν άλλη μέρα ωστόσο.
Έχοντας πάντα  στο μυαλό μου το σχεδόν αδύνατο, να ανέβω το μεγάλο βουνό, που την κορυφή του την βλέπει μόνο ο ήλιος αφού στα μάτια μου, την σβήνουν τα σύννεφα.
Εκείνη την ημέρα νόμισα ότι είδα την κορυφή.....σαν να άκουσα κλάματα όταν ξανακοίταξα, ήμουν εκεί ή στον κήπο του παραδείσου σκέφτηκα,  χαζεύοντας τα φύλα μέσα από τα θολά μάτια μου αφού έβλεπα μια κάμπια με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα .
-Δύσκολο να δω τι είναι ο έρωτας σχεδόν αδύνατο μου είχαν πει στ αλήθεια!
Γιατί κλαίει μια κάμπια σκέφτηκα για να την ρωτήσω ευθύς και να λάβω την αποστομωτική απάντηση της, ότι ήταν πολύ  άσχημη...αστείο να το λες όταν ξέρεις τη συνέχεια. 
Τι  σημασία έχει σκέφτηκα δυνατά, αφού σημασία έχει να είναι κανείς όμορφος μέσα του.
Ναι το  έξω βοηθάει αλλά....η κάμπια έφυγε πίσω στον κήπο  κλαίγοντας  δυνατότερα.
Μη στεναχωριέσαι είπα μέσα μου γελώντας αφού οι κάμπιες γίνονται πανέμορφες πεταλούδες.....κάτσε να σε βάλω σε ένα δέντρο και θα δούμε της είπα... δεν με πίστεψε , ξαναπροοσπάθησα αρκετές φορές... μπορεί να μου έλεγε ψέματα  θα σκέφτηκα...την ανέβασα  σε ένα κλαδί κι άρχισε να τρώει τα φύλλα σιγά σιγά...ήξερε. 
-Μοιάζει πολύ δύσκολο σκέφτηκα, ίσως αδύνατο να βρει κανείς το χαμένο βηματισμό του,
μέσα σε τόσα πέτρινα αλλά ξεχωριστά χρόνια, το χαμένο το κλειδί του έρωτα!
Πέρασαν μέρες μήνες, καιρός πολύς.....ξημέρωσε, έτρεξα πίσω στον κήπο να δω τι κάνει η κάμπια. Κοιτάζω από ‘δω, κοιτάζω από ‘κει, πουθενά η κάμπια! Ε, κάμπια, πού είσαι φώναξα....τρόμαξα, τρόμαξα πολύ γιατί θυμήθηκα, θυμήθηκα τότε....τότε πάλι  είχα δει το..

.... κουκούλι μιας κάμπιας που προσπαθούσε να βγεί μια μικρή πεταλούδα.... περνούσε όμως ο καιρός & η πεταλούδα αδυνατούσε να ανοίξει την χαραμάδα... και αποφάσισα να την βοηθήσω ανοίγοντας χαραμάδα για να βγει η πεταλούδα.....και ναι αμέσως βγήκε αλλά το κορμάκι της ήταν τόσο  αδύνατο, τα φτερά μεγάλα... η πεταλούδα δεν μπορούσε να κινηθεί.... την παρακολουθούσα πιστεύοντας πως σε λίγο θ'άνοιγε τα φτερά της για να πετάξει....όχι πάλι σκέφτηκα και πάγωσα .....όμως τίποτα δεν έγινε...η πεταλούδα συνέχισε να σέρνει το κορμί της & να κουβαλάει τα φτερά της.....και όλα αυτά γιατί ήθελα να την βοηθήσω χωρίς να καταλάβω ότι η πεταλούδα έπρεπε να δυσκολευτεί γιατί μόνο τότε η δύναμη θα απλωνόταν σε όλο το κορμί της & στα φτερά της, σε όλη της τη Ζωή....δεν πέταξε ποτέ, την είχα πνίξει. 

.......εδώ είμαι, άκουσα μια φωνή από πάνω μου. Γύρισα και την είδα να πετά, όμορφη πεταλούδα πια...τόσα χρόνια που έμενα μακριά στην δουλειά, στην πόλη, μακριά από τη φύση...πού να δω κάτι τέτοιο!
Η χαρά μου μεγάλη, πέταξα  μαζί της πάνω από τα βουνά την θάλασσα, την κοίταζα  για ώρες να πετάει και ένοιωσα ότι η πεταλούδα είχε κάτι ίδιο όπως κι όταν ήταν κάμπια...ήταν η ομορφιά ήταν η Χαρούλα που είχε....και πριν και τώρα μέσα της.
Η ίδια, η ομορφιές  του προσώπου, των μαλλιών,  του σώματος...αυτές που φτιάχνονται , η ομορφιά  της ψυχής δεν φτιάχνεται. Ή την έχεις ή δεν την έχεις, και την ομορφιά αυτή την βλέπεις να ξεχειλίζει στα μάτια μόνο ανθρώπων που την έχουν.
-Βαθύ μεγάλο τολμηρό το ποτάμι του έρωτα, βαθύ γλυκό κι αγριεμένο γεμάτο αγάπη,που μέσα του αγκαλιάζονται όλα τα καλά της καρδιάς της ψυχής του  σώματος!

...πέρασε καιρός, κάποτε ....άνοιξε όταν αντιλήφθηκε πως είχε δυο ελαφρά πολύχρωμα και φανταχτερά φτερά..  ήταν καιρός της..... αυτή δεν τη σκότωσα... ενθουσιασμένη γεμάτη χαρά και σαν πούπουλο τινάχτηκε στον αέρα με χάρη και
πέταξε στο γαλανό ουρανό μακριά.....είχε μεταμορφωθεί.....ίσως για πάντα μακριά μου,  ίσως για πάντα μακριά της!
Βαθύ και άγριο ποτάμι ο έρωτας βαθύ και φωτεινό που μέσα του ναυάγησαν πολλοί,  χωρίς να λογαριάζουν τίποτα....ούτε τη θηλιά που τους κρατά δεμένους σφιχτά.... που θα βρουν την δύναμη την αντοχή......
αντίκρυ να περάσουν χωρίς πνιγμό, να πετάξουν για πάντα στον γαλάζιο ουρανό μαζί...για πάντα! 
JAFO

Μαζί του Πέθανε και Ολόκληρος ο Κόσμος;

Nα είσαι έτοιμος πάντα για αυτό.......

Πολλοί είναι εκείνοι οι σύγχρονοι μελετητές που σκοπίμως δεν αναφέρονται λεπτομερειακώς στον τρόπο θανάτου του μεγάλου φιλοσόφου. Απλά λέγεται ότι ο Σωκράτης καταδικάστηκε και θανατώθηκε, ότι δηλαδή εκτελέστηκε η ποινή του. Το γεγονός όμως ότι ο ίδιος ο Σωκράτης επέλεξε να πεθάνει αρκετές ώρες νωρίτερα από την προκαθορισμένη χρονική στιγμή εκτέλεσης της ποινής του, σε τι σκέψεις μας οδηγεί; Το ότι είχε τη δυνατότητα διαφυγής και δεν το έπραξε, σε τι σκέψεις μας οδηγεί; Πιστεύω πως οι σκέψεις αυτές είναι αντίθετες από το τυποποιημένο και ανιαρό πλέον σχήμα της καταδίκης - εκτέλεσης. Ας εξετάσουμε όμως τις τελευταίες υπερήφανες στιγμές του Σωκράτη, όπως διατυπώνονται αυθεντικά μέσα από τον πλατωνικό «Φαίδωνα»: [116e] και ο Κρίτων είπε: «Σωκράτη, ο ήλιος είναι ακόμα πάνω στα βουνά και δεν έχει δύσει. Εγώ πάλι γνωρίζω και άλλους που εκτελούν την ποινή αργά, όποτε τυχόν τους αναγγελθεί η εντολή, αφού δειπνήσουν και πιουν πολύ καλά και ικανοποιήσουν όποιες τυχόν επιθυμίες έχουν. Γι αυτό λοιπόν μη βιάζεσαι, υπάρχει ακόμα χρόνος.». Και ο Σωκράτης απαντώντας είπε: «Κρίτων, εκείνοι βέβαια που λες εσύ πράττουν κατ αυτό τον τρόπο -διότι πιστεύουν ότι κερδίζουν με την καθυστέρηση-, αλλά εγώ τουλάχιστο είμαι πεπεισμένος ότι δε θα πράξω έτσι. Διότι δε νομίζω ότι θα κερδίσω τίποτα με το να πιω το δηλητήριο αργότερα, προσπαθώντας να σώσω μια ζωή που ήδη είναι χαμένη. Μόνο που θα ξεγελούσα τον εαυτό μου με αυτό. Εμπρός λοιπόν, άκουσέ με και μην πράξεις διαφορετικά.». Και ο Κρίτων, αφού άκουσε αυτά, έγνεψε στο παιδί που ήταν κοντά και εκείνο βγήκε από το κελί και παρέμεινε για μερική ώρα. Ύστερα γύρισε φέρνοντας τον φύλακα που κουβαλούσε ένα ποτήριο δηλητήριο. Ο Σωκράτης, αφού είδε τον άνθρωπο, είπε: «Εσύ, καλέ μου φίλε, που κατέχεις αυτά τα ζητήματα, οδήγησέ με για το τι πρέπει να κάνω.». Τότε ο φύλακας απάντησε: «Τίποτα άλλο δεν πρέπει να κάνεις, παρά να περπατήσεις ωσότου βαρύνουν τα πόδια σου και μετά θα πέσεις κάτω και το δηλητήριο θα επενεργήσει.». Και αμέσως έδωσε το ποτήρι με το δηλητήριο στο Σωκράτη. Δεν αξίζει στον πρωτεργάτη της διαλεκτικής το μονόχνοτο σχήμα καταδίκη - θάνατος. Είναι ίσως και αδόκιμο. Ο Σωκράτης δεν καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Αθηναίους δικαστές, αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό. Ίσως η ιστορία και οι ιστορικοί μας δηλώνουν περίτρανα το πρώτο. Επειδή όμως δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο που ανήκει αποκλειστικά στη δεδομένη ιστορική στιγμή, αλλά σε όλη τη διαχρονία της ανθρώπινης υπάρξεως, το μόνο που καταφέρνει η επιστήμη της ιστορίας -αλλά και η στείρα φιλολογία- είναι επιεικώς μια επικίνδυνη παρερμηνεία. Δεν εξαπατήθηκαν οι δικαστές από τα στοιχεία που είχαν στα χέρια τους, αλλά από τον ίδιο τον κατηγορούμενο. Η ζωή του Σωκράτη ποτέ δεν αποτέλεσε γι αυτόν αυτοσκοπό, όσο παράξενο κι αν αυτό ακούγεται σήμερα, για τους σύγχρονους ανθρώπους. Η ζωή η δική του ήταν η ζωή όλων. Η ύπαρξή του είχε αφιερωθεί πρόδηλα στον κόσμο. Ο ίδιος έλεγε πως δεν ήταν πολίτης της Αθήνας, αλλά πολίτης του κόσμου. Όταν είδε στα τελευταία του χρόνια ότι οι άνθρωποι τον απαρνούνται, ότι δηλαδή απαρνούνται τη διαλεκτική, την επαγωγή, την υψηλή σκέψη και την ίδια την αλήθεια, δεν υπήρχε λόγος περαιτέρω ύπαρξης. Ο θάνατος του Σωκράτη επήλθε από την ίδια την κατηγορία και όχι από την απόφαση του δικαστηρίου. Και δεν έφταιξε γι αυτό η δικαιοσύνη, δεν έφταιξαν γι αυτό οι δικαστές. Καθώς ο Σωκράτης ήταν ο άνθρωπος του κόσμου, ενώπιόν του βρισκόταν το δικαστήριο του κόσμου και όχι το αρχαίο αθηναϊκό δικαστήριο. Από τη μια πλευρά βρίσκονταν οι κοινοί άνθρωποι με τις γεμάτες τύψεις στενές ψυχές τους. Από την άλλη όμως βρισκόταν εκείνο το στοιχείο που τους θύμιζε την πραγματική ουσία του ανθρώπου, εκείνο που τους καταδείκνυε την άσχημη ζωή τους. Αλλοι το λένε συνείδηση, άλλοι το λένε αυτοέλεγχο, ο Σωκράτης το είπε αλογόμυγα, ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Επρόκειτο λοιπόν για μια από τις πολλές φορές στην ιστορία, όπου οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να εξαγνιστούν, αλλά να σκοτώσουν τον εξαγνιστή, πράγμα φυσικά ευκολότερο και ανώδυνο: «Ο Σωκράτης ήταν ένα τραγικό πρόσωπο. Όχι γιατί ήπιε το κώνειο, αλλά γιατί ήξερε ότι στη φύση υπάρχει και το κώνειο. Όχι γιατί τον δικάσανε οι συμπολίτες του, αλλά γιατί ήξερε ότι η φύση δικάζει το λευκό γιασεμί στον κήπο να μαραίνεται το χειμώνα, και το λευκό χιόνι στο όρος να λειώνει το καλοκαίρι... Δεν εξαπατήθηκαν οι Αθηναίοι να τον δικάσουνε άδικα. Ο ίδιος εξαπάτησε τους Αθηναίους να τον δικάσουνε δίκαια... Ο φρόνιμος ένας μεταχειρίστηκε σαν εργαλείο τους άφρονες πολλούς...». Σχετικά με τα τελευταία λόγια του Σωκράτη («Κρίτων, οφείλουμε μια ευχαριστήρια θυσία στον Ασκληπιό, έναν πετεινό. Κάντε το, και μην το ξεχάσετε.») ο Δ.Λιαντίνης συνεχίζει: «Τι υπονοεί τούτη η παράξενη κουβέντα: Ολάκερη η ζωή μου εστάθηκε μια αρρώστια. Τώρα που φεύγω, εκείνο που στην ουσία φεύγει δεν είναι η ζωή αλλά η αρρώστια. Σε ποιον άλλο λοιπόν χρωστώ να ομολογήσω χάρη, παρά στο γιατρό που με γιάτρεψε; Στον Ασκληπιό, το θεό της υγείας! Μόνο που ο Σωκράτης εκείνη την ώρα δε μιλούσε για λογαριασμό του μόνο. Μιλούσε για κείνους, που ενώ γεννιούνται ζώα όπως όλοι μας, καθώς τελειώνουν, φτάνουν να γίνουν άνθρωποι, όπως λίγοι από εμάς.». Τα τελευταία αυτά όμως λόγια αυτοσυνειδησίας του Σωκράτη θα προσέθετα ότι περιέχουν κυρίαρχο το αίσθημα της πικρίας. Η ζωή του ήταν η ζωή όλων. Εφόσον οι όλοι αποδείχθηκαν άρρωστοι, και η δική του ζωή αισθανόταν ότι καταδικάστηκε σε ασθένεια. Και ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο, μαζί του όμως πέθαινε και ολόκληρος ο κόσμος. Για το δίκαιο των πραγμάτων όμως κρίνω σκόπιμο να παραθέσω και μια αντιπροσωπευτική άποψη εκείνων των διανοητών που δεν έδωσαν όμοια -με την προαναφερθείσα- ερμηνεία στα τελευταία του αυτά λόγια. Θα μας πει ο Frιedrich Nietzsche στη Φιλοσοφία του: «Ο Σωκράτης δεν ήταν μονάχα ο σοφότερος φλύαρος, υπήρξε μεγάλος και στη σιωπή. Θα προτιμούσα να σώπαινε και στις τελευταίες στιγμές της ζωής του... Αυτή η γελοία και τρομερή τελευταία λέξη σημαίνει, για όποιον μπορεί να την καταλάβει: Κρίτων η ζωή είναι μια αρρώστια. Είναι δυνατόν; Ένας άνθρωπος σαν αυτόν που είχε ζήσει χαρούμενος μέσα στον κόσμο, σα στρατιώτης, αυτός ο άνθρωπος πεσιμιστής![...] Ο Σωκράτης, ναι ο Σωκράτης υπόφερε από τη ζωή![...] Αλίμονο φίλοι! Πρέπει να ξεπεράσουμε ακόμα και τους Έλληνες!». Όχι λοιπόν, δεν είναι έτσι τα πράγματα όπως μας τα εξηγεί ο Nietzsche. Δεν ήταν πεσιμισμός τα τελευταία λόγια του Σωκράτη, αλλά όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ένα μείγμα αυτογνωσίας και πικρίας για τη ζωή των ανθρώπων που χάνεται στο σύνολό της. Αυτά ήταν γνήσια και σπάνια ανθρώπινα συναισθήματα. Αν είναι κάτι να ξεπεραστεί, πρόκειται για τη μικρότητα του πλήθους και όχι για τη μεγαλοσύνη του διαχρονικού και αληθινού ανθρώπου, του Σωκράτη. [filosofia.gr]